www.lancuszki.info
  Tekst ma wartosc czysto rozrywkowa!
Wtedy nowy manager zespołu - Rod Smallwood - doprowadził do podpisania kontraktu z wytwórnią EMI Records. Rok później wyszedł kolejny album studyjny – Dance of Death. Podczas koncertów w Kalifornii i Londynie nagrano koncertówkę Live after death, wydane w 85. O ile X Factor zaskoczył fanów (zmiana kierunku, mroczniejszy klimat), to Virtual XI całkowicie ich znokautował (niestety, w negatywnym znaczeniu). Obecnie zespół odpoczywa po trasie. roku również na dvd w wersji remasterowanej). W nowym, sześcioosobowym składzie rozpoczęto trasę promującą grę Ed Hunter (oraz okazyjnie wydane kolejne the best of o tym samym tytule. Tego samego dnia Bruce Dickinson obchodził 50 urodziny, przyjęcie z tej okazji odbyło się w warszawskim Hard Rock Cafe. Rok 2006. W 1994 roku ogłoszono, że nowym wokalistą zostaje Blaze Bayley (jeden z trzech głównych kandydatów, pozostali to Damian Wilson oraz Doogie White). Płyta jest w zupełnie innym stylu, niż BNW, jest mniej przebojowa i znów pojawiły się potężne, epickie utwory. Wydawnictwo to wskoczyło na 1. Kilka ważnych czasopism oceniło płytę jako Klasyk, fani szaleli z radości, ale pojawiły się też głosy negatywne. Następny album - Somwhere in time - był w nieco innym stylu, jednak również zyskał popularność. Tym razem muzykami Żelaznej Dziewicy byli: Murray, Harris oraz nowi: Paul DiAnno jako wokalista, Doug Sampson na perkusji, Paul Clairns (którego szybko zastąpił Paul Todd i Tony Parsons). W 1981 wydana została druga płyta zespołu - Killers. Na początku 1999 roku do zespołu powrócił Dickinson na miejsce Bayley’a. Niestety, nie uwzględniono Polski w trasie koncertowej promującej płytę. Zespół jest przedstawicielem NWOBHM (New Wave of British Heavy Metal - Nowa Fala Brytyjskiego Heavy Metalu, był to gwałtowny przyrost ilości zespołów heavy metalowych w Wielkiej Brytanii). Nazwa została zaczerpnięta od starożytnego narzędzia tortur zwanego Żelazną Dziewicą. Podczas trasy promującej album z zespołu z powodu narkotyków i alkoholu został wyrzucony Paul DiAnno. Była to pierwsza ich płyta, która uzyskała status platynowej. Płyta odnosła pewien sukces, jednak szybko z zespołu wyleciał Dennis Stratton, a jego miejsce zajął dobry znajomy Murraya, czyli Adrian Smith. Sawyer szybko opuścił zespół, a w jego ślady poszedł Murray. .