www.lancuszki.info
  Tekst ma wartosc czysto rozrywkowa!
). 28 sierpnia. O ile X Factor zaskoczył fanów (zmiana kierunku, mroczniejszy klimat), to Virtual XI całkowicie ich znokautował (niestety, w negatywnym znaczeniu). Tego samego dnia Bruce Dickinson obchodził 50 urodziny, przyjęcie z tej okazji odbyło się w warszawskim Hard Rock Cafe. Olbrzymie rzesze wielbicieli zespołu były zdegustowane tą płytą, gdyż nie miałą już praktycznie nic wspólnego ze starym, dobrym Maiden. W wywiadach udzielanych przez członków zespołu pojawiły się informacje o kolejnym studyjnym albumie Żelaznej Dziewicy. W późniejszym okresie 1977 roku odszedł Wapram, zaś powrócił Murray. W roku 2008. in. Koncerty były robione z wielkim rozmachem. Podczas, gdy zespół szukał nowego wokalisty, zostały wydane 3 krążki koncertowe: Real Dead One, Real Live One oraz Live At Donnington. Wielu z nich zastanawiało się nad dalszym sensem istnienia zespołu. Ten również odniósł spektakularny sukces, a zespół odbył gigantyczne, 13-miesięczne tournee. Poszukiwania nowego wokaliscy zaowocowały zatrudnieniem Brucea Dickinsona. Była to pierwsza ich płyta, która uzyskała status platynowej. W 1994 roku ogłoszono, że nowym wokalistą zostaje Blaze Bayley (jeden z trzech głównych kandydatów, pozostali to Damian Wilson oraz Doogie White). Wtedy nowy manager zespołu - Rod Smallwood - doprowadził do podpisania kontraktu z wytwórnią EMI Records. W 2005 roku wyszedł kolejny album koncertowy – Death on The Road, wydano też DVD o tym samym tytule. Co do samego longplaya, spotkał się on z naprawdę sprzecznymi opiniami. Koncert został wydany na DVD, a sam obraz i dźwięk zostały poddane remasteringowi, dzięki czemu jakość nagrania została wyraźnie poprawiona. Jednak niedługo potem nastąpiła zmiana składu grupy: Dennis Willock zastąpił Daya, Sullivana - Bob Sawyer, zaś Rancea - Dave Murray. sierpnia. Wraz z nim Iron Maiden wydali płytę The Number of The Beast. Tym razem muzykami Żelaznej Dziewicy byli: Murray, Harris oraz nowi: Paul DiAnno jako wokalista, Doug Sampson na perkusji, Paul Clairns (którego szybko zastąpił Paul Todd i Tony Parsons). Płyta (trzeba zaznaczyć, że w nieco innym stylu, niż starzy dobrzy maideni z lat 80tych, ta jest już spokojniejsza) sprzedawała się wspaniale (czy kogoś jeszcze to dziwi? ;) ), a zespół wystąpił przed 250-tysięczną publicznością podczas festiwalu Rock In Rio (występ nagrano i wydano na dvd).